Sahih al-Bukhari — Hadith #4458

இந்த ஹதீஸ் நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களின் இறுதி நோயின்போது நடந்த ஒரு சம்பவத்தை விளக்குகிறது.

நோயின் கடுமையால் அவர்கள் பலவீனமாகவும் சில நேரங்களில் பேச முடியாத நிலையிலும் இருந்தார்கள்.

அப்போது வீட்டில் இருந்தவர்கள் அவர்களுடைய வாயின் ஒரு பக்கமாக மருந்தைச் செலுத்தினார்கள்.

நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் அதை விரும்பவில்லை என்பதை சைகையால் தெளிவுபடுத்தினார்கள்.

ஆனால் குடும்பத்தினர் அந்தச் சைகையை உண்மையான தடையாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

“நோயாளிகளுக்கு மருந்து பிடிக்காது; அதனால் தான் இவ்வாறு சைகை செய்கிறார்கள்” என்று அவர்கள் எண்ணினார்கள்.

அவர்கள் செய்தது நபியவர்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு அல்ல. அவர்களைக் குணப்படுத்த வேண்டும் என்ற அன்பும் அக்கறையும் காரணமாகவே அவர்கள் மருந்தைச் செலுத்தினார்கள்.

எனினும், நோயாளி தெளிவாக மறுத்தபோது, அவரது விருப்பத்தைப் புறக்கணிப்பது தவறு என்பதை நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் எடுத்துக்காட்டினார்கள்.

அவர்கள் தெளிவடைந்ததும்,

“நான் உங்களுக்குத் தடை செய்யவில்லையா?” என்று கேட்டார்கள்.

இதன் மூலம், அவர்களின் சைகை வெறும் நோயாளியின் இயல்பான வெறுப்பு அல்ல; உணர்வோடு வழங்கப்பட்ட தெளிவான தடை என்பது தெரிய வந்தது.

பின்னர் வீட்டில் இருந்த அனைவருக்கும் அதே முறையில் மருந்து செலுத்தப்பட வேண்டும் என்று கூறினார்கள்.

அறிஞர்கள் இதை வெறும் பழிவாங்குதல் என்று விளக்கவில்லை.

மாறாக, நபியவர்களின் தெளிவான உத்தரவை தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களுக்கு விருப்பமில்லாத செயலைச் செய்ததற்கான ஒழுக்கப் பாடமாகவும், அந்தச் செயலின் சிரமத்தை அவர்கள் தாமும் உணர வேண்டும் என்பதற்காகவும் வழங்கப்பட்ட நடவடிக்கையாக விளக்கியுள்ளனர்.

அப்பாஸ் (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) அவர்கள் அந்தச் செயலில் கலந்து கொள்ளாததால் அவர்களுக்கு மருந்து செலுத்த வேண்டாம் என்று நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் தெளிவாக விலக்கு அளித்தார்கள்.

இது குற்றத்தில் பங்கேற்காத ஒருவரைத் தண்டிக்கக் கூடாது என்ற நீதிக் கொள்கையை எடுத்துக்காட்டுகிறது.


நோயாளியின் அனுமதியின்றி மருந்து கொடுக்கலாமா?

இந்த ஹதீஸ் மருத்துவ ஒழுக்கத்தில் ஒரு முக்கியமான அடிப்படையைத் தருகிறது.

அறிவும் புரிதலும் உள்ள ஒரு நோயாளி தெளிவாக ஒரு சிகிச்சையை மறுத்தால், அவரது விருப்பம் மதிக்கப்பட வேண்டும்.

ஆனால் சில சூழ்நிலைகளில்:

நோயாளி உணர்வின்றி இருந்தால்,
சிறு குழந்தையாக இருந்தால்,
முடிவெடுக்க இயலாத மனநிலையில் இருந்தால்,
உயிரைக் காப்பாற்ற உடனடி சிகிச்சை அவசியமாக இருந்தால்,

அவரது பாதுகாவலர் அல்லது தகுதியான மருத்துவர் அவசியமான சிகிச்சையைத் தீர்மானிக்கலாம்.

எனினும், இந்த ஹதீஸில் நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் தெளிவாக மறுத்திருந்ததால், அவர்களின் மறுப்பு மதிக்கப்பட வேண்டியது.

நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் ஏன் மருந்தை மறுத்தார்கள்?

அவர்கள் மருந்தை மறுத்ததற்கான துல்லியமான காரணம் இந்த அறிவிப்பில் நேரடியாகக் கூறப்படவில்லை.

சில விளக்கவுரையாளர்கள், அவர்கள் அனுபவித்த நோயின் தன்மைக்கு அந்த மருந்து பொருத்தமற்றது என்பதை அறிந்திருக்கலாம் என்று கூறுகின்றனர்.

மற்றவர்கள், அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது சாதாரண நோய் அல்ல; இறுதிக் காலத்தில் அல்லாஹ்வால் விதிக்கப்பட்ட நிலை என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்திருக்கலாம் என்று விளக்குகின்றனர்.

ஆனால் ஆதாரமின்றி ஒரு குறிப்பிட்ட காரணத்தை உறுதியாகக் கூறக் கூடாது.

ஹதீஸ் தெளிவாகக் கூறும் விஷயம்:

நபியவர்கள் மருந்தை மறுத்தார்கள்; குடும்பத்தினர் அந்த மறுப்பைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டார்கள் என்பதே ஆகும்.

இந்த ஹதீஸில் கிடைக்கும் சட்டங்கள்

நோயாளிக்கு மருந்து கொடுப்பது அனுமதிக்கப்பட்டது.

நோயாளியின் நிலை மற்றும் விருப்பம் கவனிக்கப்பட வேண்டும்.

நோயாளி அறிவுடன் தெளிவாக மறுத்தால், அவரது மறுப்பை அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது.

பேச முடியாதவரின் தெளிவான சைகையும் கருத்தாகக் கருதப்படும்.

நல்ல நோக்கம் மட்டுமே தவறான செயலை சரியானதாக மாற்றிவிடாது.

தவறாகப் புரிந்துகொண்டாலும், தவறு தெளிவான பிறகு அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒருவருடைய செயலுக்காக அதில் பங்கேற்காத இன்னொருவரைத் தண்டிக்கக் கூடாது.

மரணமடைந்தவரை அன்புடன் முத்தமிடுவது அனுமதிக்கப்பட்டது.

நோயாளியைப் பராமரிக்கும் போது கருணையும் மருத்துவ அறிவும் இரண்டும் அவசியம்.

لددناه — அவர்களுடைய வாயின் ஓரமாக மருந்தைச் செலுத்தினோம்.

في مرضه — அவர்களுடைய நோயின்போது.

يشير إلينا — எங்களுக்குச் சைகை செய்தார்கள்.

أن لا تلدوني — எனக்கு அவ்வாறு மருந்து செலுத்தாதீர்கள் என்று.

كراهية المريض للدواء — நோயாளி மருந்தை விரும்பாமல் இருப்பது.

فلما أفاق — அவர்கள் தெளிவடைந்தபோது.

ألم أنهكم — நான் உங்களுக்குத் தடை செய்யவில்லையா?

لا يبقى في البيت أحد — வீட்டில் எவரும் மீதமிருக்கக் கூடாது.

إلا لُدَّ — அவருக்கும் வாயின் ஓரமாக மருந்து செலுத்தப்பட வேண்டும்.

وأنا أنظر — நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது.

إلا العباس — அப்பாஸைத் தவிர.

فإنه لم يشهدكم — நீங்கள் செய்தபோது அவர் அங்கு இருக்கவில்லை.

اللَّدود

லதூத் என்பது நோயாளியின் வாயின் ஓரமாக மருந்தை ஊற்றுவது அல்லது செலுத்துவது.

பொதுவாக நோயாளி வாயைத் திறக்க முடியாதபோது அல்லது மருந்தை விழுங்க முடியாதபோது இம்முறை பயன்படுத்தப்பட்டது.

لَدَدْنَاهُ

“அவர்களுடைய வாயின் ஒரு பக்கமாக மருந்தைச் செலுத்தினோம்” என்று பொருள்.

أَفَاقَ

மயக்கம், நோயின் கடுமை அல்லது உணர்வு குறைந்த நிலையிலிருந்து தெளிவடைதல்.

لَمْ يَشْهَدْكُمْ

“நீங்கள் அந்தச் செயலைச் செய்தபோது அவர் அங்கு இருக்கவில்லை” என்று பொருள்.

இங்கு شهد என்பது “சாட்சியாக இருந்தார்” என்ற பொருளோடு, “நிகழ்வில் கலந்து கொண்டார்” என்ற பொருளையும் தருகிறது.