Sahih al-Bukhari — Hadith #2116
قالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ: وَقالَ اللَّيْثُ: حدَّثني عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ خالِدٍ، عن ابْنِ شِهابٍ، عن سالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ:عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ رضي الله عنهما، قالَ: بِعْتُ مِنْ أَمِيرِ المُؤمِنِينَ عُثْمانَ مالًا بِالوادِي بِمالٍ لَهُ بِخَيْبَرَ، فَلَمَّا تَبايَعْنا، رَجَعْتُ على عَقِبِي حَتَّى خَرَجْتُ مِنْ بَيْتِهِ، خَشْيَةَ أَنْ يُرادَّنِي البَيْعَ، وَكانَتِ السُّنَّةُ أَنَّ المُتَبايِعَيْنِ بِالخِيارِ حَتَّى يَتَفَرَّقا. قالَ عَبْدُ اللَّهِ: فَلَمَّا وَجَبَ بَيْعِي وَبَيْعُهُ، رَأَيْتُ أَنِّي قَدْ غَبَنْتُهُ، بِأَنِّي سُقْتُهُ إلى أَرْضِ ثَمُودٍ بِثَلاثِ لَيالٍ، وَساقَنِي إلى المَدِينَةِ بِثَلاثِ لَيالٍ.
ஹதீஸ் விரிவான விளக்கங்கள்
ஹதீஸ் விளக்கம்
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.
வார்த்தைக்கு வார்த்தை பொருள்
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.
Narrator Notes & Clarifications (தெளிவுகள்)
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.
இதே ஹதீஸ் இடம்பெற்றுள்ள மற்ற நூல்கள்
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.