Sahih al-Bukhari — Hadith #1460
حدَّثنا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِياثٍ: حدَّثنا أَبِي: حدَّثنا الأَعْمَشُ، عن المَعْرُورِ بْنِ سُوَيْدٍ:عن أَبِي ذَرٍّ رضي الله عنه، قالَ: انْتَهَيْتُ إلى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، قالَ: «والَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ -أَوْ: والَّذِي لا إِلَهَ غَيْرُهُ، أَوْ كَما حَلَفَ- ما مِنْ رَجُلٍ تَكُونُ لَهُ إِبِلٌ، أَوْ بَقَرٌ، أَوْ غَنَمٌ، لا يُؤَدِّي حَقَّها، إلَّا أُتِيَ بها يَوْمَ القِيامَةِ، أَعْظَمَ ما تَكُونُ وَأَسْمَنَهُ، تَطَؤُهُ بِأَخْفافِها، وَتَنْطِحُهُ بِقُرُونِها، كُلَّما جازَتْ أُخْراها رُدَّتْ عَلَيْهِ أُوْلاها، حَتَّى يُقْضَى بَيْنَ النَّاسِ».رَواهُ بُكَيْرٌ، عن أَبِي صالِحٍ، عن أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه، عن النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
ஹதீஸ் விரிவான விளக்கங்கள்
ஹதீஸ் விளக்கம்
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.
வார்த்தைக்கு வார்த்தை பொருள்
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.
Narrator Notes & Clarifications (தெளிவுகள்)
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.
இதே ஹதீஸ் இடம்பெற்றுள்ள மற்ற நூல்கள்
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.