Sahih al-Bukhari — Hadith #126
حدَّثنا عُبَيْدُ الله بنُ مُوسَى، عن إسْرائيلَ، عن أَبِي إسْحاقَ، عن الأَسْوَدِ، قالَ:قالَ لي ابنُ الزُّبَيْرِ: كانَتْ عَائِشَةُ تُسِرُّ إِلَيْكَ كَثِيرًا، فَما حَدَّثَتْكَ في الكَعْبَةِ؟ قُلْتُ: قالتْ لِي: قالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم: «يا عائِشَةُ، لَوْلا قَوْمُكِ حَدِيثٌ عَهْدُهُمْ -قالَ ابْنُ الزُّبَيْرِ: بِكُفْرٍ- لَنَقَضْتُ الكَعْبَةَ، فَجَعَلْتُ لَها بابَيْنِ: بابٌ يَدْخُلُ النَّاسُ وَبابٌ يَخْرُجُونَ». فَفَعَلَهُ ابْنُ الزُّبَيْرِ.
ஹதீஸ் விரிவான விளக்கங்கள்
ஹதீஸ் விளக்கம்
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.
வார்த்தைக்கு வார்த்தை பொருள்
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.
Narrator Notes & Clarifications (தெளிவுகள்)
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.
இதே ஹதீஸ் இடம்பெற்றுள்ள மற்ற நூல்கள்
விரைவில் சேர்க்கப்படும்.