குப்பையை குப்பைத்தொட்டியில் போடுவதும் ஈமானிய பண்புதான்

நாம் மறந்துவிட்ட ஓர் இஸ்லாமிய சமூக ஒழுக்கம்

— அலி உஸ்தாத்

நாம் நமது குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதிலிருந்தே பல நல்ல பழக்கங்களை கற்றுக்கொடுக்கிறோம்.

“சாப்பிடுவதற்கு முன் பிஸ்மில்லாஹ் சொல்…”

“வலது கையால் சாப்பிடு…”

“வீட்டிற்குள் வரும்போது ஸலாம் சொல்…”

“பெரியவர்களுக்கு மரியாதை கொடு…”

“மஸ்ஜிதிற்குள் அமைதியாக இரு…”

இவையெல்லாம் நாம் கற்றுக்கொடுக்கும் அழகான இஸ்லாமியப் பண்புகள்.

ஆனால் அதே குழந்தை ஒரு சாக்லேட் சாப்பிட்டுவிட்டு அதன் உறையை தரையில் போட்டுவிட்டால்?

ஒரு தண்ணீர் குடுவையை குடித்துவிட்டு சாலையோரத்தில் வீசிவிட்டால்?

ஒரு குடும்பம் கடற்கரை அல்லது பூங்காவிற்கு சென்று, சாப்பிட்ட தட்டுகள், காகிதங்கள், பிளாஸ்டிக் உறைகள் அனைத்தையும் அங்கேயே போட்டுவிட்டு வந்தால்?

ஒரு பெரியவர் வாகனத்தில் சென்று கொண்டிருக்கும்போது ஜன்னலைத் திறந்து காகிதத்தை வெளியே வீசிவிட்டால்?

அப்போது நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:

இது ஒரு முஸ்லிமின் பண்பா?

இது வெறும் தூய்மை பற்றிய விஷயம் அல்ல.

இது ஈமான், ஒழுக்கம், சமூகப் பொறுப்பு, பிறருக்கு தீங்கு செய்யாமை ஆகியவற்றோடு தொடர்புடைய ஒரு முக்கியமான மார்க்கப்பண்பாகும்.

பாதையிலிருந்து தீங்கை அகற்றுவது ஈமானின் ஒரு கிளை

அபூ ஹுரைரா رضي الله عنه அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

நபி ﷺ கூறினார்கள்:

«الْإِيمَانُ بِضْعٌ وَسَبْعُونَ -أَوْ بِضْعٌ وَسِتُّونَ- شُعْبَةً، فَأَفْضَلُهَا قَوْلُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ، وَأَدْنَاهَا إِمَاطَةُ الْأَذَى عَنِ الطَّرِيقِ، وَالْحَيَاءُ شُعْبَةٌ مِنَ الْإِيمَانِ»

பொருள்:

“ஈமான் எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட — அல்லது அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட — கிளைகளைக் கொண்டது. அவற்றில் மிக உயர்ந்தது ‘லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்’ என்று கூறுவது. மிகக் குறைந்த கிளை பாதையிலிருந்து தீங்கு தரக்கூடிய ஒன்றை அகற்றுவதாகும். வெட்கமும் ஈமானின் ஒரு கிளையாகும்.”

ஆதாரம்: ஸஹீஹ் முஸ்லிம், ஹதீஸ் 35.

இந்த ஹதீஸை நாம் மிகவும் ஆழமாக சிந்திக்க வேண்டும்.

நபி ﷺ,

“பாதையில் கிடக்கும் ஒன்றை எடுத்துவிடுவது நல்ல பழக்கம்”

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

அதை நேரடியாக ஈமானுடன் இணைத்தார்கள்.

அதாவது ஒரு முஸ்லிமின் ஈமான் தொழுகையிலும் நோன்பிலும் மட்டும் தெரியக் கூடாது.

அது அவன் நடந்து செல்லும் பாதையிலும் தெரிய வேண்டும்.

அவன் பயன்படுத்தும் பொது இடத்திலும் தெரிய வேண்டும்.

அவன் விட்டுச் செல்லும் சூழலிலும் தெரிய வேண்டும்.

பாதையில் கிடக்கும் தீங்கை அகற்றுவது ஈமானின் கிளை என்றால், பாதையில் குப்பையைப் போடுவது எப்படி ஒரு சாதாரண செயல் ஆக முடியும்?

இதை நாம் குழந்தைகளுக்கும் பெரியவர்களுக்கும் தெளிவாகக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.

 

அபூ ஹுரைரா رضي الله عنه அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள். நபி ﷺ கூறினார்கள்:

«مَرَّ رَجُلٌ بِغُصْنِ شَجَرَةٍ عَلَى ظَهْرِ طَرِيقٍ فَقَالَ: وَاللَّهِ لَأُنَحِّيَنَّ هَذَا عَنِ الْمُسْلِمِينَ لَا يُؤْذِيهِمْ، فَأُدْخِلَ الْجَنَّةَ»

“ஒரு மனிதர் பாதையில் கிடந்த ஒரு மரக்கிளையைப் பார்த்தார். அவர்,

‘அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! இது முஸ்லிம்களுக்கு தொந்தரவு செய்யாமல் இருக்க இதை நான் அகற்றுவேன்’

என்று கூறி அதை அகற்றினார்.

அதன் காரணமாக அவர் சொர்க்கத்தில் நுழைக்கப்பட்டார்.”

ஆதாரம்: ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 1914.

இந்த சம்பவத்தை நிதானமாக சிந்தியுங்கள்.

அவர் ஒரு பெரிய கட்டிடத்தை கட்டவில்லை.

பெரிய தொகையை தர்மம் செய்யவில்லை.

ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு உணவு அளித்ததாகவும் இந்த ஹதீஸ் கூறவில்லை.

அவர் செய்தது என்ன?

பாதையில் கிடந்த ஒரு மரக்கிளையை அகற்றினார்.

ஆனால் அதன் பின்னால் இருந்த எண்ணம்:

“இதனால் மற்றவர்களுக்கு தீங்கு ஏற்படக்கூடாது.”

இதுதான் இஸ்லாம் கற்றுக்கொடுக்கும் உண்மையான சமூகப் பொறுப்பு.

இன்று நாம் பாதையில் கிடக்கும் ஒரு குப்பையைப் பார்த்தால்,

“யாரோ போட்டிருக்கிறார்கள்”

என்று கடந்து செல்கிறோம்.

“தூய்மைப் பணியாளர் வந்து எடுத்துவிடுவார்”

என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் அந்த மனிதர் அப்படி நினைக்கவில்லை.

அவர்,

“மற்ற மனிதர்களுக்கு இது தொந்தரவு தரக்கூடாது”

என்றார்.

அந்த மனநிலையே அவருக்கு பெரிய நன்மையாக மாறியது.

மற்றொரு அறிவிப்பில் நபி ﷺ கூறினார்கள்:

«بَيْنَمَا رَجُلٌ يَمْشِي بِطَرِيقٍ وَجَدَ غُصْنَ شَوْكٍ عَلَى الطَّرِيقِ فَأَخَّرَهُ، فَشَكَرَ اللَّهُ لَهُ، فَغَفَرَ لَهُ»

“ஒரு மனிதர் பாதையில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது ஒரு முள் கிளையைப் பார்த்தார். அதை அவர் அகற்றினார். அல்லாஹ் அவரது செயலை ஏற்றுக்கொண்டு அவரை மன்னித்தான்.”

ஆதாரம்: ஸஹீஹுல் புகாரி மற்றும் ஸஹீஹ் முஸ்லிம்.

ஒரு சிறிய செயல்.

ஆனால் பெரிய மன்னிப்பு.

நமக்கு சாதாரணமாகத் தோன்றும் செயல்கள் அல்லாஹ்விடத்தில் எவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருக்க முடியும் என்பதை இந்த ஹதீஸ் காட்டுகிறது.

ஒரு ஆணி சாலையில் கிடக்கிறது.

அதை எடுத்துப் பாதுகாப்பான இடத்தில் வைப்பது ஒரு வாகன ஓட்டியை ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றலாம்.

ஒரு உடைந்த கண்ணாடித்துண்டு பாதையில் கிடக்கிறது.

அதை அகற்றுவது ஒரு குழந்தையின் காலில் காயம் ஏற்படாமல் காப்பாற்றலாம்.

ஒரு வாழைப்பழத் தோல் தரையில் கிடக்கிறது.

அதை எடுத்துப் போடுவது ஒருவர் வழுக்கி விழாமல் காக்கலாம்.

ஒரு பிளாஸ்டிக் உறை நீர்வழியில் செல்வதைத் தடுத்தால் ஒரு அடைப்பைத் தவிர்க்கலாம்.

உங்களுக்குப் பார்த்தால் அது ஒரு நிமிட வேலை.

ஆனால் மற்றொருவருக்குப் பார்த்தால் அது ஒரு பெரிய பாதுகாப்பாக இருக்கலாம்.

அபூ ஹுரைரா رضي الله عنه அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

ஒருவர் மஸ்ஜிதை பெருக்கி சுத்தம் செய்து வந்தார்.

ஒருநாள் அவர் இறந்துவிட்டார்.

நபி ﷺ அவரைக் காணாததால்,

“அவர் எங்கே?”

என்று கேட்டார்கள்.

சஹாபாக்கள்,

“அவர் இறந்துவிட்டார்”

என்று கூறினார்கள்.

அப்போது நபி ﷺ,

«أَفَلَا كُنْتُمْ آذَنْتُمُونِي بِهِ؟»

“எனக்கு ஏன் நீங்கள் அறிவிக்கவில்லை?”

என்று கேட்டார்கள்.

பின்னர்:

«دُلُّونِي عَلَى قَبْرِهِ»

“அவருடைய கப்ரை எனக்குக் காட்டுங்கள்”

என்றார்கள்.

அவருடைய கப்ருக்குச் சென்று அவருக்காக தொழுதார்கள்.

ஆதாரம்: ஸஹீஹுல் புகாரி 458; ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 956.

இந்த சம்பவம் மிகப் பெரிய பாடத்தை நமக்குத் தருகிறது.

சுத்தம் செய்வது தாழ்வான வேலை அல்ல.

அசுத்தப்படுத்திவிட்டு,

“யாராவது வந்து சுத்தம் செய்வார்கள்”

என்று நினைப்பதுதான் தாழ்வான மனநிலை.

மஸ்ஜிதை சுத்தம் செய்த அந்த நபரை நபி ﷺ கவனித்தார்கள்.

அவர் காணாமல் போனதை உணர்ந்தார்கள்.

அவர் இறந்த செய்தியைத் தமக்குச் சொல்லாததைப் பற்றிக் கேட்டார்கள்.

இது சுத்தத்தின் மதிப்பை நமக்குக் காட்டுகிறது.

சில குழந்தைகள் பள்ளியில் சாப்பிட்டுவிட்டு காகிதத்தை தரையில் போடுகின்றனர்.

“தூய்மைப் பணியாளர் எடுத்துவிடுவார்”

என்று சொல்லுகின்றனர்.

சில பெரியவர்களும் அதே மனநிலையில் இருக்கின்றனர்.

ஆனால் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது:

தூய்மைப் பணியாளரின் வேலை சுத்தம் செய்வது என்பதால், நமக்கு அசுத்தம் செய்ய உரிமை கிடைக்காது.

மருத்துவர் இருக்கிறார் என்பதால் நாம் நோயை உருவாக்குவதில்லை.

தீயணைப்பு படை இருக்கிறது என்பதால் நாம் தீ வைத்துவிடுவதில்லை.

காவல்துறை இருக்கிறது என்பதால் நாம் குற்றம் செய்வதில்லை.

அதேபோல,

தூய்மைப் பணியாளர் இருக்கிறார் என்பதால் நாம் குப்பையை தரையில் போடக் கூடாது.

இந்தியாவில் கழிவு பிரச்சினை எவ்வளவு பெரியது?

இது வெறும் சிறிய பழக்கப் பிரச்சினை அல்ல.

இந்திய அரசின் Press Information Bureau வெளியிட்ட தகவலின்படி, 2024 ஆம் ஆண்டில் நகர்ப்புற இந்தியா ஒரு நாளுக்கு சுமார் 1,50,000 டன் திடக்கழிவுகளை உருவாக்குவதாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இந்த எண்ணிக்கை மிகப் பெரியது.

ஒரு நாளுக்கு 1,50,000 டன்.

இதைப் பார்த்தால் கழிவு மேலாண்மை என்பது நகராட்சி அல்லது அரசின் பொறுப்பு மட்டும் அல்ல என்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கழிவை உருவாக்குவது நாம் என்றால், அதை பொறுப்புடன் அகற்றுவதும் நமது கடமையே.

 கொச்சியில் நடத்தப்பட்ட ஒரு முக்கிய ஆய்வு

2024 ஆம் ஆண்டில் Kochi Metro Rail Limited, Suchitwa Mission, Kerala Department of Economics and Statistics ஆகியவை இணைந்து பொது இடங்களில் மக்கள் குப்பை போடும் பழக்கம் குறித்து ஒரு ஆய்வு மேற்கொண்டன.

Times of India செய்தித்தாள் வெளியிட்ட செய்தியின்படி, 2,100-க்கும் அதிகமான மக்களிடமிருந்து தகவல்கள் சேகரிக்கப்பட்டன.

அந்த ஆய்வில் கேட்கப்பட்ட முக்கியமான கேள்விகளில் ஒன்று:

மக்கள் மெட்ரோ நிலையம் மற்றும் வணிக வளாகங்களில் குப்பைத்தொட்டியைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்; ஆனால் பூங்கா, நடைபாதை, சாலையோரம் போன்ற இடங்களில் ஏன் குப்பையை கீழே போடுகிறார்கள்?

இதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒன்று:

பிரச்சினை எப்போதும் குப்பைத்தொட்டி இல்லாதது மட்டும் அல்ல.

பல நேரங்களில் அது மனநிலையின் பிரச்சினை.

“இங்கே யாரும் பார்க்க மாட்டார்கள்.”

“எல்லோரும் போடுகிறார்களே!”

“ஏற்கனவே குப்பையாகத்தானே இருக்கிறது!”

இந்த எண்ணங்கள்தான் பிரச்சினை.

ஒரு முஸ்லிமின் ஒழுக்கத்தை காவலர், அபராதம், கண்காணிப்பு கருவி தீர்மானிக்கக் கூடாது.

அல்லாஹ் பார்க்கிறான் என்ற உணர்வே அவனுடைய நடத்தையை தீர்மானிக்க வேண்டும்.

 மனிதனின் செயல்களால் உலகில் சீர்கேடு

அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

 الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ

“மக்களின் கைகள் செய்தவற்றின் காரணமாக நிலத்திலும் கடலிலும் சீர்கேடு வெளிப்பட்டுவிட்டது.”

— ஸூரத்துர் ரூம் 30:41

இந்த வசனம் நேரடியாக பிளாஸ்டிக் கழிவு பற்றியே இறங்கியது என்று கூறுவது சரியல்ல.

ஆனால் மனிதர்களின் செயல்களால் நிலத்திலும் கடலிலும் சீர்கேடு ஏற்படுகிறது என்ற அடிப்படை உண்மையை இது நமக்குச் சொல்லுகிறது.

இன்று கடல்களில் மிதக்கும் பிளாஸ்டிக் கழிவுகள்,

கால்வாய்களை அடைக்கும் குப்பைகள்,

விலங்குகள் உண்ணும் பிளாஸ்டிக் உறைகள்,

கடற்கரையில் தேங்கும் குடுவைகள்,

இவையெல்லாம் மனிதர்களின் செயல்களின் விளைவுகளே.

 வீணாக்கமும் கழிவு பிரச்சினையின் ஒரு காரணம்

அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

وَكُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ

“உண்ணுங்கள்; பருகுங்கள்; ஆனால் வீணடிக்காதீர்கள். நிச்சயமாக அளவு மீறுபவர்களை அல்லாஹ் நேசிப்பதில்லை.”

— ஸூரத்துல் அஃராஃப் 7:31

குப்பை பிரச்சினை என்பது போடப்படும் குப்பை பற்றிய பிரச்சினை மட்டும் அல்ல.

தேவைக்கு அதிகமாக வாங்குவதும் ஒரு காரணம்.

தேவைக்கு அதிகமாக உணவு எடுப்பதும் ஒரு காரணம்.

திருமணங்கள், விருந்துகள், விழாக்களில் உணவை நிறைய எடுத்துவிட்டு பாதியை வீணாக்குவதும் ஒரு காரணம்.

பயன்படுத்திவிட்டு உடனே எறியும் தட்டுகள், கரண்டிகள், குவளைகள், குடுவைகள் போன்றவற்றின் அதிகப்படியான பயன்பாடும் ஒரு காரணம்.

இஸ்லாம் நமக்கு உணவு, செலவு, பயன்பாடு அனைத்திலும் அளவினை கற்றுக்கொடுக்கிறது.

நபி ﷺ கூறினார்கள்:

«الطُّهُورُ شَطْرُ الإِيمَانِ»

“தஹூர் — தூய்மைப்படுத்தல் — ஈமானின் பாதியாகும்.”

ஆதாரம்: ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 223.

இங்கே الطُّهُور என்ற சொல் முதன்மையாக மார்க்கரீதியான தூய்மை, வுழூ போன்ற பரிசுத்தத்தோடு தொடர்புடையது.

எனவே இந்த ஹதீஸை மட்டும் வைத்து,

“சாலை சுத்தம் செய்வதுதான் இந்த ஹதீஸின் நேரடி பொருள்”

என்று கூறுவது துல்லியமல்ல.

ஆனால் நமக்கு இன்னும் நேரடியான ஹதீஸ் உள்ளது:

«إِمَاطَةُ الْأَذَى عَنِ الطَّرِيقِ»

“பாதையிலிருந்து தீங்கை அகற்றுவது.”

இது ஈமானின் ஒரு கிளை என்று நபி ﷺ நேரடியாக கூறியிருக்கிறார்கள்.

இதுவே இந்த விஷயத்திற்கு மிகத் தெளிவான ஆதாரம்.

வாகன ஜன்னலில் இருந்து குப்பையை வீசுவது

சில நேரங்களில் நாம் மிகவும் விசித்திரமான முரண்பாட்டைக் காண்கிறோம்.

வாகனத்தில் இஸ்லாமிய சொற்பொழிவு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

கையில் தஸ்பீஹ் இருக்கிறது.

வாயில் திக்ர் இருக்கிறது.

ஆனால் தண்ணீர் குடுவை காலியானதும் ஜன்னலைத் திறந்து வெளியே வீசப்படுகிறது.

இங்கே நாம் நம்மை நாமே கேட்க வேண்டும்:

நமது மார்க்கம் நமது நடத்தையில் எங்கே தெரிகிறது?

இஸ்லாம் என்பது உடை மட்டும் அல்ல.

இஸ்லாம் என்பது பெயர் மட்டும் அல்ல.

இஸ்லாம் என்பது வீட்டில் தொங்கும் அலங்கார வாசகம் மட்டும் அல்ல.

இஸ்லாம் என்பது நடத்தை.

அது நமது கையிலும் தெரிந்தாக வேண்டும்.

நமது காலிலும் தெரிந்தாக வேண்டும்.

நமது தெருவிலும் தெரிந்தாக வேண்டும்.

 மஸ்ஜிதிலும் இதே ஒழுக்கம் அவசியம்

ஜும்ஆ முடிந்த பிறகு சில மஸ்ஜித்களின் சுற்றிலும் தண்ணீர் குடுவைகள், காகிதங்கள், உணவு உறைகள் கிடப்பதைப் பார்க்கிறோம்.

ரமழானில் இஃப்தார் நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் சில இடங்கள் குப்பையாக மாறுகின்றன.

நாம் நோன்பு நோற்கிறோம்.

இஃப்தார் செய்கிறோம்.

தொழுகிறோம்.

திக்ர் செய்கிறோம்.

ஆனால் நாம் உட்கார்ந்த இடத்தை அசுத்தமாக விட்டுச் செல்கிறோம்.

நமது இபாதத் நமது ஒழுக்கத்தை மாற்றவில்லையெனில், நாம் சிந்திக்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.

நபி ﷺ காலத்தில் ஒருவர் மஸ்ஜிதை சுத்தம் செய்ததையே நபி ﷺ மதித்தார்கள்.

அப்படியானால் நபி ﷺ பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டு கூடும் ஒரு கூட்டத்தை குப்பையாக விட்டுச் செல்வதை எப்படி சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியும்?

 மாற்றம் குழந்தைகளிடமிருந்து தொடங்க வேண்டும்

ஒரு குழந்தை சாக்லேட் சாப்பிடுகிறது.

அதன் உறையை கீழே போடப் போகிறது.

“கீழே போடாதே”

என்று மட்டும் சொல்லாதீர்கள்.

அவனிடம் சொல்லுங்கள்:

“நீ ஒரு முஸ்லிம்.”

“நபி ﷺ பாதையிலிருந்து தீங்கை அகற்றுவது ஈமானின் ஒரு கிளை என்று சொன்னார்கள்.”

“அதனால் நம்முடைய கையால் மற்றவர்களுக்கு தொந்தரவு தரும் ஒன்றை கீழே போடக்கூடாது.”

இப்படி சொல்லுங்கள்.

குழந்தையின் உள்ளத்தில் மார்க்க உணர்வோடு பழக்கத்தை இணைத்துவிடுங்கள்.

குப்பைத்தொட்டி கிடைக்கவில்லையா?

கையில் வைத்துக்கொள்ளட்டும்.

பையில் வைத்துக்கொள்ளட்டும்.

வாகனத்தில் வைத்துக்கொள்ளட்டும்.

வீட்டுக்கே எடுத்துச் செல்லட்டும்.

ஆனால் தரையில் போடக்கூடாது.

 குழந்தை சொல்வதைவிட நாம் செய்வதைப் பார்க்கிறது

பெற்றோர்கள் குழந்தைகளுக்கு நல்ல பழக்கம் சொல்ல வேண்டும்.

ஆனால் அதைவிட முக்கியமானது:

நாம் அதை நடைமுறையில் காட்ட வேண்டும்.

தந்தை வாகனத்திலிருந்து காகிதத்தை வெளியே வீசிவிட்டு,

மகனிடம்,

“குப்பையை கீழே போடாதே”

என்றால் அது பலன் தராது.

தாய் வீட்டை சுத்தம் செய்து குப்பையை அடுத்தவரின் காலி நிலத்தில் போட்டு விட்டு,

மகளிடம்,

“தூய்மையாக இரு”

என்றால் அது முழுமையான பாடமல்ல.

குழந்தைகள் நமது சொற்களைவிட நமது செயல்களை வேகமாகக் கற்றுக்கொள்கின்றனர்.

 “என் வீடு மட்டும் சுத்தமாக இருந்தால் போதும்” — இது இஸ்லாமிய எண்ணமல்ல

ஒரு வீட்டை மிக அழகாக வைத்திருப்போம்.

ஆனால் வீட்டின் குப்பையை தெரு மூலையில் போடுவோம்.

அப்படியானால் அது முழுமையான தூய்மை அல்ல.

ஒரு முஸ்லிமின் எண்ணம் இப்படி இருக்க வேண்டும்:

என் வீடு — என் பொறுப்பு.

என் மஸ்ஜித் — என் பொறுப்பு.

என் தெரு — என் பொறுப்பு.

என் பள்ளி — என் பொறுப்பு.

என் அலுவலகம் — என் பொறுப்பு.

என் ஊர் — என் பொறுப்பு.

என் நாடு — என் பொறுப்பு.

பொது இடம் என்றால் யாருக்கும் சொந்தமில்லாத இடம் அல்ல.

அது அனைவருக்கும் சொந்தமான இடம்.

அபூ பர்ஸா رضي الله عنه அவர்கள் நபி ﷺ அவர்களிடம்,

“அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்குப் பயனளிக்கக்கூடிய ஒன்றைக் கற்றுத்தாருங்கள்”

என்று கேட்டார்கள்.

நபி ﷺ கூறினார்கள்:

«اعْزِلِ الأَذَى عَنْ طَرِيقِ الْمُسْلِمِينَ»

“முஸ்லிம்களின் பாதையிலிருந்து தீங்கு தரக்கூடியவற்றை அகற்றுவீராக.”

ஆதாரம்: ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 2618.

ஒருவர்,

“எனக்கு பயனுள்ள அறிவுரை சொல்லுங்கள்”

என்று கேட்டால் நாம் பல பெரிய அமல்களைச் சொல்லலாம்.

ஆனால் அந்தச் சூழலில் நபி ﷺ சொன்ன அறிவுரையைப் பாருங்கள்:

மக்கள் நடக்கும் பாதையிலிருந்து தீங்கை அகற்று.

இதுதான் நபி ﷺ உருவாக்கிய சமூக ஒழுக்கம்.

குப்பை என்பது அழகுக் குறைவு மட்டும் அல்ல

குப்பை கீழே கிடப்பதால் இடம் மோசமாகத் தெரிகிறது என்பதுதான் ஒரே பிரச்சினை அல்ல.

குப்பை:

• மனிதர்கள் வழுக்கி விழுவதற்குக் காரணமாகலாம்.
• கூர்மையான பொருட்கள் காயத்தை ஏற்படுத்தலாம்.
• கழிவுநீர் வழிகளை அடைக்கலாம்.
• மழைநீர் ஓட்டத்தைத் தடுக்கலாம்.
• விலங்குகள் பிளாஸ்டிக்கை உண்ணக் காரணமாகலாம்.
• துர்நாற்றம் ஏற்படுத்தலாம்.
• நோய் பரவும் சூழலை உருவாக்கலாம்.
• சுற்றுச்சூழலை பாதிக்கலாம்.
• பொது இடங்களை பயன்படுத்தும் மற்றவர்களுக்கு சிரமம் ஏற்படுத்தலாம்.

அதனால் குப்பையை சரியான இடத்தில் போடுவது ஒரு சிறிய பழக்கம் அல்ல.

அது மற்றவர்களை பாதுகாக்கும் ஒரு சமூகப் பொறுப்பு.

 “யாராவது எடுத்துவிடுவார்கள்” என்பதிலிருந்து “என்னால் அசுத்தமாகாது” என்பதற்கு

ஒரு சமூகத்தின் தரம் எப்போது உயரும்?

ஒவ்வொரு இடத்திலும் காவலரை நிறுத்திய பிறகு அல்ல.

அபராதப் பலகைகளை வைத்த பிறகும் அல்ல.

கண்காணிப்பு கருவிகளை வைத்த பிறகும் அல்ல.

ஒரு மனிதன் தனியாக இருந்தாலும் குப்பையை கீழே போடாதபோது.

யாரும் பார்க்கவில்லை.

காவலர் இல்லை.

அபராதம் இல்லை.

ஆனால் அவர் தனது கையில் உள்ள காகிதத்தை குப்பைத்தொட்டி கிடைக்கும் வரை வைத்திருக்கிறார்.

ஏன்?

அல்லாஹ் பார்க்கிறான்.

அங்கே ஒரு சாதாரண நல்ல பழக்கம், இஹ்ஸான் என்ற உயர்ந்த உணர்வாக மாறுகிறது.

 இன்று முதல் நமது வீட்டில் ஏழு பழக்கங்கள்

1. குப்பையை எப்போதும் குப்பைத்தொட்டியிலேயே போடுவோம்.

குப்பைத்தொட்டி இல்லையெனில் கையில் அல்லது பையில் வைத்துக்கொண்டு அடுத்த குப்பைத்தொட்டி வரை எடுத்துச் செல்வோம்.

2. வாகனத்தில் ஒரு சிறிய கழிவுப் பையை வைத்துக்கொள்வோம்.

வாகன ஜன்னல் வழியாக எதையும் வெளியே வீசமாட்டோம்.

3. குழந்தைகளுக்கு மார்க்கக் காரணத்தோடு பழக்கத்தை கற்றுக்கொடுப்போம்.

“கீழே போடாதே” என்று மட்டும் அல்ல; பாதையிலிருந்து தீங்கை அகற்றுவது ஈமானின் கிளை என்ற ஹதீஸையும் கற்றுக்கொடுப்போம்.

4. நாம் பயன்படுத்திய இடத்தை சுத்தமாக விட்டுச் செல்வோம்.

கடற்கரை, பூங்கா, மஸ்ஜித், பள்ளி, திருமண மண்டபம், சுற்றுலா இடம் — எதுவாக இருந்தாலும்.

5. நமது குப்பையை மற்றவர்களின் இடத்தில் போடமாட்டோம்.

காலி நிலம், சாலை ஓரம், அடுத்த வீட்டுச் சுவர் பக்கம் — இவை குப்பைத்தொட்டிகள் அல்ல.

6. உணவு வீணாக்கத்தை குறைப்போம்.

தேவையான அளவு மட்டும் எடுப்போம்.

7. மற்றவர்களுக்கு ஆபத்தான பொருள் கிடந்தால், பாதுகாப்பாக அகற்ற முடிந்தால் அகற்றுவோம்.

கண்ணாடித்துண்டு, ஆணி, முள், கல் போன்றவற்றை பாதையிலிருந்து அகற்றுவது நன்மையான செயல்.

 குப்பையை குப்பைத்தொட்டியில் போடுவது ஒரு நல்ல பழக்கம் மட்டும் அல்ல.

பிறருக்கு தீங்கு செய்யாமல் இருப்பது ஒரு இஸ்லாமிய ஒழுக்கம்.

பாதையிலிருந்து தீங்கை அகற்றுவது ஈமானின் ஒரு கிளை.

🗑️ குப்பை — குப்பைத்தொட்டியில்.
❤️ பொறுப்பு — நம் உள்ளத்தில்.
🤲 ஈமான் — நம் நடத்தையில்.